MUHBİR a. (ar. ıhbSrdan muhbir). Yasadışı bir durumu ya da suç sayılan bir davranışı yetkili makamlara haber veren kimse; ihbarcı: Muhbirin kimliği emniyet makamlarınca gizli tutuluyor

♦ sıf. Esk. Haber ulaştıran; haberci: Muhbir-I sadık (sadık haberci; imzasız mektup yazan).

—Esk. flz. Deney tüpü.

—Esk. tıp. Bulaşıcı bir hastalığı haber veren ilk belirti.

—Rom. tar. İmparatorluk döneminde, kendi yargı çevresi içinde işlenen suç ve cinayetleri adli makamlara haber veren görevli,