MUNTABİ sıf. ve a. (ar. intiba’ 'dan muntab'Y). Esk.
1. Basılı, matbu kâğıt için kullanılır.
2. Damgalanmış, damgalı.
3. Yaradılıştan olan.
4. Güzel, hoş.
5. Unutulmayacak biçimde yer etmiş, kendini göstermiş: "Kuvvetli şahsiyeti her eserinde biraz muntabi kalmıştı" (Cenap Şahabettin).