MÜCENNAH sıt. (ar. tecnıh'ten mücen- nah). Esk. Kanatlı, kanatları olan.

—Ed. Divan şiirinde tersinden okunuşları farklı anlamlar taşıyan ıkı sözcüğü bir dizenin başında ve sonunda kullanma biçimindeki kalp sanatı. (Örn. "Mûr gibi emrine kılmış itaat halkı Rûm / Râm oluptur nitekim Musa'ya eyşeh sihri mâr" [Ey padişah, Anadolu halkı karıncalar gibi senin emrine uymuştur. Nitekim mucizeyle yılan haline getirdiği asası da Musa'nın emrine uymuştu] [Lamii], Dizelerin başlarındaki mür. mâr sözcükleri tersten okununca Rûm, râm sözcükleri ortaya çıkmakta; dizelerin sonunda bunlara yer verilmektedir.)