MÜSTEHAB

sıf. (ar. müstehab). Esk. Kabul edilen, beğenilen, onay , gören: "Çünkü oldu bedduası müsteab" (Ahmedi, XIV. yy.).

—isi. Yapılması sevap olan, yapılmaması günah sayılmayan iş.

—Hz. Muhammet’in ara sıra yaptığı iş.

— Müekked olmayan sünnet. (sünnet.)