KABAHAT, -tf a. (ar. jrabahat).
1. Düşüncesizce, beceriksizce yapılmış iş; çirkin, yakışıksız davranış; suç. kusur: Bunda onun bir kabahati yok.
2. Kabahat bulmak, bir şeyde eksik bir yan, bir kusur, bir suç aramak: Huyudur onun, her şeyde bir kabahat bulur. || Kabahat etmek, kabahat işlemek, eksiklik, suç ya da kusur sayılabilecek bir iş yapmak. || Kabahati (birine) yüklemek, yaptığı bir kusuru, işlediği bir suçu başkasının üstüne yıkmak, iftira etmek.

—Cez. huk. Cürüm niteliğindeki suçlardan daha hafif sayılan ve hafif hapis cezası, hafif para cezası ya da belirli bir mesleği yapmaktan yasaklama cezasıyla cezalandırılan eylem. (Bk. ansıkl. böl.)

—ANSİKL. Türk hukukunda suçlar, "cürümler" ve "kabahatler" olarak ikiye ayrılır. Cürüm, ağır suçtur. Hafif sayılan suçlara, "kabahat" denir. Türk Cez. k.'nun 526-584. maddeleri, "kabahat” niteliğindeki suçları dört bölüm altında düzenlemiştir:
1. kamu düzenine ilişkin kabahatler (yetkililerin emirlerine uymama [md. 526]; dilencilik [md. 544]; halkı rahatsız etme [md. 546] vb );
2 kamunun selametine (esenliğine) ilişkin kabahatler;
3. genel ahlaka ilişkin kabahatler (kumar [md. 567]; sarhoşluk [md. 571]; edebe aykırı hareketler [md. 576]; hayvanlara kötü davranma [md. 577]);
4. mülkün korunmasına ilişkin kabahatler.
Kabahat türündeki suçların cezalandırılmaları için, bunların kasten işlenmeleri koşulu aranmaz (Türk Cez. k. md. 45).