Doktor(tıp)
Doktor kelimesinin aslı Latince olup hoca manasına gelir. Bugün iki manada kullanılmaktadır.
1. tedavi sanatlarında pratisyen, tıp fakültesi, dişçilik ve veterinerlik bölümlerinden derece alıp devlet tarafından uygulama (hekimlik) yapabilmek için lisans almış kişi. Hekim, kişilerde hastalık çıkmasını veya birinden diğerine geçmesini önlemeye yarayan bilgilerin uygulama alanına konması ve bunun için gerekli yeni metod ve usulleri araştırır. Nüfus tesbiti, periyodik muayeneler, bulaşıcı hastalıkların kontrolü, çevre sağlığının düzeltilmesi, beslenme durumunun iyileştirilmesi, dejeneratif (yıkıcı) hastalıklarda erken teşhis ve koruma, iş ve meslek sağlığı çalışmaları, kazalarla ilgili çalışmalar, yaşlı bakım çalışmaları, rehabilitasyon çalışmaları ve bu hizmetlerin istatistiki değerlendirilmeleri hekimin başlıca görevleri arasındadır.
2. Belli bir öğrenim dalında uzman olarak nitelenen en yüksek diploma ünvanına sahip kişi. Tıbbiye dışında doktor ünvanı, Türkiye Cumhuriyetinin ilk kuruluş yıllarında yabancı öğretim üyelerinin etkisiyle girmiştir. üniversite öğretim üyesi sıfatını kazanabilmek için başlangıçta doktora yapmak mecburiyeti yokken, daha sonra 4936 sayı ve 13-6-1946 tarihli üniversiteler kanununun 18/a maddesince mecburi olmuştur (Edebiyat doktorluğu, fen doktorluğu, ilahiyat doktorluğu buna örnektir). Bu öğrenim dallarında bu ünvana sahip olabilmek için o dalda doktora vermek gereklidir.