KARINCIK a. Anat.
1. Vücutta, çeşitli organlarda bulunan küçük boşluk.
2. Kalpte kulakçıklardan gelen kanın toplandığı boşluklardan her biri.
3 Karıncık kompleksi, VANTRİKÜLOGRAM'ın eşanlamlısı. || Karıncık sıvısı, beyin karıncıklarını dolduran sıvı. || Karıncık sistolu, kalp karıncıklarının kasılması. || Gırtlak karıncığı ya da Morgagni karıncığı, gırtlağın iki yanında bulunan divertiküllerin her biri.

—Böcbil. Böceklerde, erişkinin midesine ve kalbin bölmelerinden (sırt damarları) her birine verilen ad.

—Karş. anat. Ansefal ya da beyin karıncığı, ansefal düzeyinde ependim kanalının genişlemesinden oluşan boşluk, (içinde beyin-omurilik sıvısı bulunan beyin karıncığı telansefal hizasında iki yan karıncık meydana getirir. Yarımküreler düzeyinde bulunan bu iki karıncık Monro delikleri yoluyla arabeyindeki tek üçüncü karıncıkla birleşir; üçüncü karıncık, gene tek olan artbeyindeki dördüncü karıncıktan ortabeyindeki Sylvius kanalıyla ayrılır. 4. karıncığın arka çeperinde bulunan Monro deliği, bu karıncıklar topluluğunu, örümceksizar altı aralıklarla birleştirir 3. ve 1. karıncıkların tavanında beyin-omurilik sıvısını salgılayan koroit ağ bulunur.) || Kalp karıncığı, omurgalılarda kalbin ön alt ve kaslı parçası (ve benzetmeyle, öteki hayvan şubelerinde kalbin kaslı bölümü). Karıncık balıklarda orta düzlemde ve tektir; amfibyumlarda ve sürüngenlerin çoğunda tam olmamakla birlikte sağ ve sol olmak üzere ikiye ayrılmıştır; timsahlarda, kuşlarda ve memelilerde aralarında bağlantı olmayan iki bölüm halindedir.

—Nöroanat. Beyin karıncıkları, beyin yarımkürelerinin ortasında (yan karıncıklar), arabeyinde (üçüncü karıncık) ve beyin sapında (dördüncü karıncık) bulunan karıncıklar. (Bk. ansikl. böl.)

—ANSİKL. Nöroanat. Beyin karıncıkları beyin-omurilik sıvısıyla doludur, iki yan karıncık, Monro deliğiyle üçüncü karıncığa açılır; üçüncü karıncık Sylvius kanalıyla dördüncü karıncığa bağlıdır. Dördüncü karıncığın tavanında bulunan Magandie deliği karıncıklar sistemini örümceksizar altı aralıklarına birleştirir. Dördüncü karıncığın ön çeperi (ya da tabanı) soğaniliğin ve halka tümseğin arka yüzünden oluşur. Arka çeperi (ya da damı) beyinciğin içine girerek arka girintiyi meydana getirir.