Fransa'da yapım güçlüklerine karşın önemli filmler üretildi:

• Cl. Autant-Lara'nın "Le Diable au Corps" (İçimizdeki Şeytan, 1947);
• Jean Cocteau'nun "La Belle et la Bete" (Güzel ile Hayvan, 1946) ve "Orphée" (1950); H.G. Clouzot'nun "Le Salaire de la Peur" (Korkunun Bedeli, 1953);
• "René Clair'in "La Beauté du Diable" (Şeytanın Güzelliği, 1950);
• Max Ophüls'ün "La Ronde" (Halka, 1950);
• Rene Clémenht'ın "Jeux İnterdits" (Yasak Oyunlar, 1952);
• Robert Bresson'un "Le Journal d'un Curé de Campagne" (Bir Köy Papazının Günlüğü, 1951);
• Jacques Tati'nin "Les Vacances de Monsieur Hulot" (Bay Hulot'nun Tatili, 1953) ve "Mon Oncle" (Amcam, 1958);

Fransa'da 1950'lerin sonunda "yeni dalga" denilen akım ortaya çıktı. Bu akımın genç yönetmenleri arasında özellikle Louis Malle, François Truffaut, Agnes Varda, Claude Chabrol, Alain Resnais ve Jean-Luc Godard'ın adlarını saymak gerekir. Resnais'nin "Hiroshima, mon Amour" (Hiroşima Sevgilim, 1959); Truffaut'nun "Les 400 Coups" (400 Darbe, 1958); Godard'ın "A Bout de Souffle" (Serseri Âşıklar, 1959) adlı filmleri "yeni dalga"nın başyapıtlarındandı. İtalya'da "yeni gerçekçi" akım ilginç filmler yapmayı sürdürdü. Sica, "ladri di Biciclette" (Bisiklet Hırsızları, 1948); "Rossellini "Paisa" (1946); Federico Fellini "La Strada" (Sonsuz Sokaklar, 1954) ve "Otto e Mezzo" (Sekiz Buçuk, 1962); Visconti "İl Gattopardo" (Leopar, 1962); Michelangelo Antonioni "L'Avventura" (Serüven, 1959) ve "Deserto Rosso" (Kızıl Çöl, 1964) ile ön plâna çıktılar.