Doğuş...
Ölmekten başlarım aşka. Dağılıp savrulur havaya tenim.
Sonsuzun başında ezerim gökyüzünü. Koparıp çiğnerim
yıldızları yerden. Uçurumun dibinden atlarım bir
başkasına. Susturulmuş bir güzelliğe dalar gider
gözlerim. Beyaz bakışlar yağar üzerime. Yağmur kurur
düşemeden.
Bozkırlar yalnız değil ben kadar. Kırık bir kaval
nağmesi okşar yüreğimi.
Bir kış rüyasıdır yaşanan. Uykuya doyarım tapınağımda.
(Ah! Zamanı kimse söylemez. Zaman, söylemez nerede
olduğunu. Şahla piyon, bekleşir aynı kutuda.)
Sözü uyandırırım. Meme uçlarımdan akan kandır şiirin
mürekkebi. (Dili tutuk hasret türküm! Sevmeyi alıcı
kuştan mı öğrendin?)
Geceyi uyuturum kollarımda. Çamura bulanmış köklerimi
yıkar ateş denizi. Uzun bir yol ufka hançer gibi.
Zaman da düşündü mü böyle çekip giderken?
Ölmekten başlarım
Kaldır kesik başını! Kıpırdasın, kıvransın engerek
dilin. Isırır kanatırım aşkın dudaklarını. Ruhumun
gözesine sızan alkolsün...
hadi uç
Tüm burçları çökmüş kaleyim, bozgun kapısında ateş
içen. Demir parmaklıklar ardındadır yangınım. Beni
prangaladım
hadi uç!
Öyle dedin... öyle oldu olanlar...
Bir bayram geçerken başımda tak enkazları (Sildiğin
gözyaşlarım ellerini yakmasın!) .
Ölmekten başlarım
Ah benim haylaz hayallerim, koşturur yerle gök arası.
Yeraltından çıkar bir bulutla söz terk edince
yuvasını (O üşümüş dize koynuma sokulsun!) .
Göğü çekerim denize
Sere serpe Ay sırtüstü. Zıpkınla avlarım yıldızları.
Bir mercan öper sımsıkı sarılarak. Dökülmüş şarap gibi
sızarım maviye. Bir balık hıçkırır gözlerinde sessiz
acı çığlığı.
Köpürür sabrın denizi. Dalgaların sırtında yol alırım
kayalara. Okyanus elini eteğini çeker (Kaç dalga boyu
ki uzaklığın?) .
Demek sevmeye erken!
Ölmekten başlarım...
Ayrıntı Dergisi
