Henüz gün yüzüyle görmediğimiz adamlar vardır,
Alıp götürürler kalbinizi, atarlar bir kamp ateşinin kızıllığına,
Tarif gerekirse şayet, konuştukları kadar cesur değildir,
O tür adamlar.
Cesur değillerdir aşklarına sahip çıkacak kadar.
Güzel ruhlar birkaç numara büyük gelir onlara.
Baba olacak çağda tokadı yediler mi babadan,
İyice çözülür kalpleri.
Karşı gelemezler, sözü geçen hatırı sayılanlara.
Aşklarını bile başkalarının tercihlerine bırakırlar kolayca,
Zor durumdur böylesi ,
Zor durumdur başkalarının uydurduğu,
Hayatlara evet demek,
Ama onlar bir tek bu konuda cesurdurlar.
Yapılacak bir şey yoktur onlar için.
O adamlar ki titreyen bir mumun alevinde sevdiklerini,
Görmekten vazgeçebilirler korkaklıklarından.
Tüm şairleri yanıltırlar,
Şiirlere, “aşk için ölmeli aşk o zaman aşk”,
Dedirtmezler şarkılarda.
Laftadır yani o koca kamp ateşleri,
Asla sizin için yakamazlar onu konuştukları kadar.
Korkularından, o koca ateşin sıcağında size sarılmaktan bile,
Vazgeçebilirler kolayca.
Bir Pazar ucuzluğuna satarlar hayatlarını,
Diretmeyi göze alamazlar.
Ama iyi ki gerçek dediğin o kadar ucuz değildir,
Ve asıl haklı olan daima şairdir.
Ve “aşk, aşk için ölürsen aşk olur ancak”
Ve yine de yanlış anlayacaktır o adamlar,
“Gerçek” kelimesinin anlamını da tıpkı;
“Cesaret”i kavrayamadıkları gibi.
Ve o adamlar sonsuza dek kaçacaktır…
Ve sözü geçen kamp ateşi kadar koca bir palavradır onlar!
Ve ruhlar, o adamlar için savaşmamaya çoktan,
Karar vermiştir artık..!!
