Yutkunmak İnsan Kârı Değil Yokluğunu
sözünü etmiyorum senden yana
her düşündüğümde çentik atıyorum beynime
şok zamanlarımda acil servis oluyordu gözlerin
biraz kaş biraz sen biraz daha sen
hiposentezim bir mol nefesindi
hayata bağlanıyordum soluduğunda
suya dönüşüyordu kristallerim
ancak görüyordum renklerin yüzüme vurduğunda
ellerinsiz açık kalıyor devrelerim
bilmem kaçıncı dönemecinde olacak intiharım
yutkunmak insan kârı değil yokluğunu
silkeliyorum penceremden tozlarını
Mustafa Kaya
