Sürgün Durağı
ne vakit bir gölge dokunsa
gidişine çektiğim perdeye
ayrılığa sürgün düşler geçiyor kıyılarımdan
durulmayı bilmiyor
içimde gelgitlenen mavi
ezip geçiyor bedenimi sessiz kıyılar
kanatlarımda yorgun bir hayat çırpınışı
sürgün duraklarında demlerim efkar...
rüzgara dolan kokun değdikçe ciğerlerime
sen alıp,ben veriyorum her solukta
geceye ilişiyor hüznümün rengi
ve sen sürüklüyorsun beni
bu kentin isimsiz sokaklarına
yüreğimin ellerinde binbir düğüm
ve ben döküldükçe dökülüyorum aşka...
bilirim
yıldızlar sönmeden sökmez şafaklar
bilirim
bir adım sonrası kül olmak bu hicranın
birazdan bitecek gece
sarhoş bir kentin yüzüne düşüyor
gün sarısı hatıralar
bir veda havasına bürünüyor gökyüzü
koca bir ayrılık kazınıyor şehrin kalbine
ve hiçbir rüzgâr
işlemiyor senin kadar içime...
Seval KEMERTAŞ
