Ömrün Son Nefesi
Bir gün tamamen susacak bu dil,belki yetecek belki de yetersiz kalacak son bir cümle söyleyebilmek için.
En yalansız,en temiz,en korkulu ve en önemli o son cümleler.
O zaman görecek beden asıl yalnızlığın başlangıcını,o zaman yaşayacak.
Ne bir yardım bulabilecek ne de bir şifa.
Hissedecek o garip soğukluğu bütün benliğiyle.
Hiç yaşamadığı bir anı yaşayacak belki de
İlk ve son olananı.
Konuşmak bile zor gelecek.
Oysa o kadar çok şey vardır ki söylenmek istenen veda ederken hayata ve insanlara.
Bir özür,bir helâllik ya da bir sevgi sözcüğü.
Yani söylemeye geç kaldıkları,erteledikleri.
Onları söyleyebilse gönlü huzurlu gidicek artık.
Söylemediğinde ise bir garip hüzün olacak yüzünde.
Zaman ne kadar da az, hayat ne kadar da kısaymış.
Bir ömre sığmayanlar nasıl olacak da bir saate ya da bir dakikaya sığacaklar?
Ama çare yok artık,kaçış yok ve geri dönüş de o çok istenilen.
Ölümün soğuk yüzü belirince,birçok şey için geç kalınmış olacak.
Pişmanlıklar rahat bırakmayacak.
Ölmek ne kadar da zor olacak affını alamadan o çok kırdığın insandan.
Ve o son cümle ki ne kadar önemli ebediyet için,gönülden söylenecek o mübarek sözler.
Ve sonrası...
Ya sonsuz bir huzur ya da bitmez bir acı.
Bilinmez ki ne olacağı.
İşte insan o zaman görecek asıl yalnızlığı.
