GECENİN DİBİNDE HÜZÜNLERİM
Gecenin kapısındayım : Önü deniz…
Uzanmış yalnızlığına
Issızlığında pus biriktiren gölgeyim.
Yıllanmış hasreti burcunda asılı
Yolunu gözleyenim.
Kuzguni şairlerin
Ağulu adımlarıyla
Geceyi dikine çıkan gözlerim
Ağıdı yakılmamış
Söz ölüleri saçar;
Gecenin dibine çakılır hüzünlerim.
Mavi diye çıktığım atlaslarda
Sancağımı acıya çeviren
Gündüzlere seslendim:
Ey! Uzaklardan
Mor ufkumun uçsuzuna
Köz kırpan özlemim;
İçime ateş diye dökülen
Azat edilmişlik duygusuna
Boz güvercinler üşüşürken
Ankara bozkırlarında
Kuytuda bozarır sözlerim.
Hey! Misketi elinden düşmüş çocukluğum:
Bak,ışıltısı solmuş düşlerin geçiyor
Son fener alayının gölgesinde
Beni barbar yalnızlığım biçiyor…
Altay Çapan
