BANA HAYATI ÖĞRETEN ADAM
Gene aynı yerden yazıyorum sana...Sen aynı yerde misin bilinmez.Sevgilim gidişin arkasından aylar geçti,yıla döndü.Belki geleceksin diye bekledim..Gelecek misin?
Giden unutulurmuş bebeğim..Ben unutamadım,gidişinden sonra çok ağladım,sensizliğe dayanamadım,sensizlikte yandım.Sonra elime kalemimi alıp hep sana yazdım.Kitaplığımda çok şiirlerim var,çok sevdaları anlatan yazılar,hepsi sana....
Aslında sen unutulursun,gidenlerin hepsi unutulur ama ya yaşayanlar...Unutmaya çalışırken hatırlana o anlar.Sana bunları hatırlatıyorum ben unutmasam da belki sen untmuşsundur diye..Ağlamıyorum da artık çünki sen öğrettin bana gülmeyi,sen öğrettin bana hayatla alay etmeyi...Bana o kadar şey öğrettin ki,beni baştan yaratan sen oldun.Şimdi nasıl unutayım,kendime baktıkça hatırlıyorum seni...
Şimdi seni çok özlüyorum çok..ama biliyorum sende beni unutmadın gittiğin yerlerde...gözünde arkada olmasın sevdiğim beni bıraktığın yerde yaşıyorum seni..Sensizlikte zor çekilmiyor ama bunu bile öğrettin bana...Daha neler neler öğrettin..Tek başıma yaşayabileceğim bir aşk bıraktın bana...Sen bana doğruluğu,güzelliği bıraktın ve bir gün beni ararsan aynı yolda bılacaksın...
Senden sonra ayakta durmaktan zorluk çektim,farkındasın biliyorum arasıra yıkıldım.Şimdi ayakta durabiliyorum ama arada seni yanımda istiyorum.
Bir arıyor sesini duyuyorum,yüzünü görmesem de rahatlıyorum.Sana bir defa sıkıca sarılmak istediğimi söylüyorum.Dayanamayacağını söylüyorsun.
Şimdi sensiz yollardayım,gelmeyeceğini bilsem de beni bulunmayan bir dürüstlükle sevdiğini ve hep seveceğini biliyorum....
Nurgül Gündoğdu
