İmkansız'a Mektup

Hepimiz yaşadığımızdan başka bir şeyler istiyoruz sevgili. Sahip olduğumuzdam başka bir şeyleri düşlüyoruz.
Şimdi ben de seni düşlüyorum. Senin gelip beni büyülemeni istiyorum. Seninleyken gözkapaklarımızın arkasından bir tren geçsin, bizi alıp Kaf Dağı’nın arkasındaki ülkeye götürsün istiyorum. O ülkede; insanlar hep gülsün, hep mutlu olsun, birbirlerini olduğu gibi kabul etsin, koşulsuz sevsin istiyorum.
Söyle sevgili; sence ben imkansız olanı mı istiyorum?
Ne çok özlemler biriktirmişim ben. Ne çok düş kurarmışım meğer. Paylaşmayıp kendime sakladığım biriktirdiğim ne çok şey varmış içimde. Seninle kelimeler yüklü bir kervanımız olsun diliyorum. O kervan, kurduğum düşleri, özlemlerimi, kimselerle paylaşmadıklarımı sana taşısın istiyorum. Bu kervanla yüreğimde nice zamandır yeşerttiğim umut filizlerini göndereyim istiyorum.
Kısa cümleler kurmayacağım. Bir kelimeme binlerce anlam yükleyip yollamak hevesindeyim. Hiç soru sormayacağım. Hiçbir kelimene söylediğinden başka anlamlar yüklemek niyetim yok. Seni, bana verdiğin kadarından başka düşlemeyeceğim. Seni olduğun gibi kabul etmek istiyorum. Sen de beni olduğum gibi kabul edesin diye. Kendimi senden esirgemeyeceğim. Neysem, kimsem, nasılsam öylece basit olmak isterim seninle. Yaşadığım onca acıya rağmen, inatla gülümseyebilen biri olduğumu, sevilmeye önemsenmeye ne denli hasret olduğumu fark edebilmeni diliyorum.
Söyle sevgili; sence ben imkansız olanı mı istiyorum?