Canım Babamcetin bir kış gecesiydi marttı soguktu
her taraf bembeyz gök zifiri karanlıktı
içim üşüyordu cocuktum aglıyordum
gizli gzli hıçkıra hıçkıra
sesim duyulmasın dıye yorganın altına girmişti
cok korkuyordum aglıyordum
son kez opmuştu ablam benı kala kalmıştım
sus dedi işater parmagını dudaklarına degdırerek
hastanelerde gordugum hemşire ablaların fotograflarına benzetmiştim
sakın sesını cıkarma
ahmetımıde op benım yerıme annemıde
sizi cok seviyorum
bende dedım içimden
bende senı cok sevıyorum abla
bende senı bende senı cok sevıyorum abla
ablam gitmişti
nereye dıye soramadım
bı ıslık sesı duydum inceden
aklımda hep o ses kaldı inceden
o ıslık felaketı oldu ablamın
ve yıllar suren suskunlugu babamın
iyice içine kapandı babam
mahallede kımselerın yüzüne bakamaz oldu
hayata küstü aylarca yıllarca
annem agladı o sustu
hep bır haber bekelyerek geçtı gunlerı
sormuyordu ama beklıyordu
dedıklerı dogruydu
ne olursa olsun et tırnaktan kopmuyordu
ablam bır daha donmedı
kımbılır belkıde bı daha donemedı
söz verdim kendime ben hiç kopmayacaktım onlardan
evlenmeyecektım
tek umutları bendım
gözümün içine bakardı babam
bır tane kızım der başını öne egerdi
içim titrerdi
pek belli etmezdı ama babam en cok benı severdı
canımı istesinler kızımı istemesınler derdı babam
o daha cok kucuk kucucuk dıye geri çevirirdi kısmetleri
hiç büyümeyen kızıydım babamın
sonunda benımde istedigim beırıne olur dedı babam
hayırlısı olsun
beyaz gelınlıgımı gıyecegım gune kadar hep sustu
agzını bıcak acmıyordu
bır gece annemle konuşurlarken duydum
acaba dogrumu yaptık hanım
uzaklara verdık kızı gurbet ellere verdık
taht yaptıkta baht yapamadık şu kızlara
yazık bıze yazık dıyordu
iyi olur nşallah dedi annem iyi olur inşallah
sıkma canını ablasına benzemez kaderi
nerden bilirdim gurbet ellere gelin gidecegimi
zordu gurbet dedıklerı
şimdiden yaktı içimi
kim bılır nasıl özlerim annemı babamı kardeşlerimi
evimi memleketimi
gözyaşları içerisinde yatagıma gırdım
yorganı başıma cektım
cocuklugumu bıraktıdıgım bu son gecemdı
AGLIYORDUM
bu evde dogmuştum
ve ilk defa bu evde aglamıştım
duvarlara baktım
sokak lambasından sızan ışıkta sararmiş aile fotografımızı gördüm
herşey eskımetye mahkumdu demek
hemen yanımda ablamın astıgı Orhan gencebay posterı duruyordu
bır tesellı ver yazıyordu üzerinde
ama hiç bir tesellı vermıyodu
inadına acıtıyordu işte
içimde bir şeyler kopuyordu
paramparca olmuştum
hepımız paramparca olmuştuk
kıtaplıgın üzerinde çizdigim cöpadamları gördüm sonra
nasılda azar iştmiştim annemden
bu cocuklar hiç bir şeyin degerını bılmıyorlar dıye bagarmıştı
bılıyorum anne şimdi herşeyın degerını bılıyorum işte
senınde babamında kardeşımınde
hepınızın degerını cok iyi bılıyorum
sizi cok sevıyorum anne sizi cok seviyorum
sevinci ve hüznü aynı anda yaşıyorum
yorulmuştum tam dalmak üzereydım kı kapı gıcırtısıyla uyanmıştım
babamı gördüm
uyur gibi gözlerimi kapattım
yatagımın yanına diz çöktü
üstümü örtü sıkı sıkı
İLK DEFA SACLARIMI OKŞADI
ne kadarda geç kalmıştı
aglamamak için kendımı zor tutuyordum
bı taraftan hiç bitmesın dıyordum bu rüya
alnımdan öptü babam
gözyaşları yanaklarımda kaldı
daha fazla dayanamadım
baba dedım boynuna sarıldım
istemezsen gitmem baba
allaha emanet ol yavrum dedi
çok mutlu oldum
canım babam benım canım babam
ellerini opüyordum
hem aglıyor hem gıdıyordum
canım babam canım canımm...
..............................
Alıntıdır
