Herseyinden Son Mektup...
Yasadigimi unuttugum zamanlardi. Sen yoktun, yokusasagi yollarimda. Apartmanimdan disariya baktigimda sadece yoklugun geliyordu aklima. Izmir'in o bunaltici sicaginda titriyordum yalnizligimla kolkola. Sadece sevgiydi istedigim bir yudum daha. Belki bir daha. Umut yok oldugunda insanlarin neler dusunebildigini ogrendim hayatimda ilk kez. Sadece senin yoklugunda. Golgelerimle beraber yuruyordum, kendi golgem ve senin oldugunu hayal ettigim digeri. Eleleymisiz gibi. Sessizlik oylesine kaybettiriyor ki kendimi anlatamiyorum. Kendine has yuruyusun aklima geliyor hemen. Tutup kolumdan zorlayisin beni bir adim, bir adim daha yurumeye ikna edisin. Hayatim boyunca yaptigin gibi, yurumeyi bile unuttum gittiginden beri. Tebessumlerinin ne kadar da degisken oldugunu animsiyorum. Her birinde baska bir anlam gizli. Dusunuyorum ki bana daha yillar boyu sen gerekli. Saatlerce yuruyusler sonunda kimsenin daha once ulasamadigi kalp diyarlarima ulasiyordun. Insaniz iste bilmiyoruz. Sanki yanimizdaki kisi hep orada olacakmis gibi degil mi? Ne olum geliyor akla ne de ikinci bir kisi. Sadece sen ve o. Biz ve ikimiz. Mevsimler bile degisti sanki hep sicak burasi sen yanimdayken. Acaba o sicacik bedenin mi? Yoksa sicacik varligin mi? Belki de benim icimdeki ates ayakta tutuyor beni sen yanimdayken. Dokunmaktan usanmadigimi animsiyorum. Cekinmeden optugumu hatirliyorum seni, bulabildigim her firsatta. Senin etrafa goz gezdirisin hep aklimda, ya bir goren olursa deyisin. Boyle istemeyerek uzaklasisin benden. Bilerek hem de seni asla birakmayacagimi, bir sarmisken seni. Her gece ayri yataklarda yuzunu goremeden ruyani tahmin edemeden uyumak olumum olurdu; ama ona bile cozum bulmus gibiydik birisi telefonda sizana kadar konusurduk saatler saatleri kovalarken; sesinin her kivrimini bedenime kazirdim geceleri. Uyandigimda tekrar okuyabilmek icin bana karsi neler hissettigini. Belki de daha fazlasini hissettigimi kanitlama sanisini bir an olsun yakalayabilmek icin. Biliyordum ki, kalbimdeki butun dostluklar, kardeslikler hatta varlik bile senden sonra yaratilmisti. Once sen yaratildin sonra ask. Benden once kimse sevmedi kimseyi. Biliyorum artik cok gec hersey icin kelimeler milyonlarca kez tekrar tekrar yazildi degistirile degistirile. Elimde sadece, bir demet gul kaldi. Oraya birakilmasi gereken. Birakmak istemiyorum askim. Orada olmak, orada yasamak istiyorum belki geceleri duyabilirim tekrar sesini belki kaideler degisir. Belki birisi duyar sesimi anlar benim neler hissettigimi senin bir zamanlar anladigin gibi. Bilmiyorum ne kadar zamandir burada ayaktayim bilmiyorum, dostlarimiz nereye gittiler. Tek bildigim sen benim istisnai kaidemsin. benim Dunyamin pinari. Topragin altinda olusun bile degistiremez bunu. Seni seviyorum..... Askin, herseyin...
