Hiç...
Bu kadar mutsuzluk fazla değilmiydi bu yüreğe kimbilir.
Kalbimi kanatan ruhuma sessiz çığlıklar attıran bilir miydi acep.
Bilmez!!! Ruhu bile duymaz ki !!!
Ya bencildir ya da kendi kırgınlıklarının buğusu görmesini engelliyordur.
Her ne olursa olsun içime attığım her incinişimde bir ses
' Senin için yanıyor dışını söndürmeye çalışıyorsun' diyordu.
Bu sese kulak verişim gözyaşlarımın bir çağlayan gibi boşalmasına neden oluyordu.
Kendime nasıl bir ceza veriyordum ufacık mutlulukları bile çok görerek.
Aşağılanan benliğim kabullenip nefret ediyordu kendinden öldüresiye.
Gözüm bir bıçağın sivri ucuna takılıyordu istemesemde.
Titreme nöbetleri geçiriyordu bedenim.
Uyku gözlerimi terkedeli uzun bir zaman olmuştu zaten
Karıncalı bir ekran gibiydi düşüncelerim var mı yok mu belli değil
Bir yerlerde bir yanlış olduğunun o da farkındaydı meçhul
Tıpkı benim gibi onunda elinden bir şey gelmiyordu farzedelim
Hiçbir şeyin önemi kalmadı artık pişman olsakta geri gelmeyecek geçmiş
Ne o hatalıydım diyecek ne de ben
Bir boşlukta yüzüyorum şimdilerde
Herşey değerini kaybedip küçülüyor gözümde...
Hiçliğe dönüyor hiç...
BurDaYım
Son düzenleyen Blue Blood; 25 Nisan 2007 00:57
Sebep: Mesajlar Otomatik Olarak Birleştirildi
