EŞKÂLİ BİLİNMİYORDU BU AŞKIN
Eşkâli bilinmiyordu,tanınmıyordu,bu aşkın!..
Eşkıya baskınlarından kalma bir ağıttı,
Eşk ile kazınmıştı yüreklere
Silinmiyordu bir türlü…
Her sokakta onu arıyordu gözleri,
Bilinmedik,alışılmadık,eşkâline rağmen..
Kolay değildi baskınlardan kalma ağıtları silmek…
Silinmiyor,görünmüyor ve bulunmuyordu.
Eşkâli bilinmiyordu bu suçlunun;
Az çok görmüştü her insan onun gözlerini
Ama
Hepsi hepsi kendi yansımalarıydı görünen gözlerdeki…
Tanınmıyor,anlaşılmıyor ve yakalanmıyordu.
Sabahları güneşle doğuyor,
Akşamları,kirlenmiş şehirle birlikte ölüyordu.
Eşkâlini bilen,gören,yoktu…
Bilinmiyor,silinmiyor,ölmüyordu.
Her insan tanıyordu bir parça da olsa..
Eşkâlini bilen,gören,yoktu.
Bilinmiyor,silinmiyor ve ölmüyordu..
Gözlerinin içine derinlemesine bakanlar,
Kendilerini yitiriyorlardı
Kendi uçurumlarında…
Nedense ona hiç dokunmuyordu bunlar;
Ölmüyor,yılmıyor,eksilmiyordu…
Eşkâli bilinmiyordu bu aşkın;
El işi sevdalardan çalıyordu ağıtlarını,
Eşk ile yıkıyordu gözlerini gecenin…
