Sıradan bir Pazar gününde,
Kendi halimde düşüncelere daldığım bir vakitte,
Birden karşıma çıktın.
Nerden geldiğini bilmiyordum.
Sonradan öğrendim her şeyi.
Birden karşıma çıkışın gibi,
Birden bir ateş yandı gönlümde
Sana karşı aniden.
Tam yanımda oturuyordun.
Ne ben seni tanıyordum,
Ne de sen beni.
Zaten konuştuğun kişide ben değildim.
Yinede gözlerimi senden alamıyordum,
Her hareketine, her yaptığına, her söylediğine dikkat ediyordum.
Yüzün bana dönüktü,
Elin tam ellerimin yanında,
Dizlerin dizlerimin dibinde,
Sarı saçların kokusunu duyabilecek kadar yakında.
Her hareketine hayran kalmıştım.
Maviye çalan gözlerin,
Onların üstünde
İncecik bir çizgi kaşların vardı.
Yüzündeki bir tebessüm,
Beni oradan alıp uzaklara
Çok uzaklara götürüyordu.
Ellerin tutabilecek, öpüp koklayabilecek kadar yakınımdaydı,
Saçların ellerimle okşayıp tarayabilecek yakınımdaydı,
Omuzun ve incecik boynun başımı koyup uyuyabilecek kadar yakınımdaydı.
Ama yapamadım işte.
Sadece seyredebiliyordum,
Sen bunun farkında mıydın hiç bilmiyordum.
Sonra gözlerinin içine bakarken dalmıştım.
Sen birden gözlerini kaldırdın ve göz göze geldik.
Yüzümde o an suçlunun yakalandığı andaki telaş vardı.
Kendimi bir suç işlemiş sandım,
Ve gözlerimi telaşlı bir şekilde kaçırdım.
Herhalde anlamıştın sonunda seni izlediğimi,
Farkına varmış olmalıydın o an.
Sonra pişman oldum ve “keşke” dedim.
Keşke kaçırmasaydım gözlerimi de
O deniz mavisi gözlerine biraz daha bakabilseydim.
Bir anlık dalgınlık,
Bir anlık bir cesaretsizlik.
Daha önce böyle olmamıştım.
Birden damdan düşer gibi vuruldum sana.
Sesin hala yankılanıyor kulaklarımda.
Sonra kalktın ve gitmen gerektiğini söyledin.
Oysa seninle bir tek kelime bile edememiştik.
Artık kalkmıştın ve iş işten geçmişti.
Elini uzattın ve iyi günler diledin.
Sonra tanıştığına memnun olduğunu söyledin.
Sesinde bir titreme vardı.
Seninde benden etkilendiğini sandım.
Arkandan öylece çaresizlik içinde bakakaldım.
Sen gittikten sonra aklıma geldi,
Seninle tanışmamıştık bile.
Kim bilir belki de gözlerimizin tanışması yeterli olmuştur.
Gözler kalbin aynası oldu,
Hislerimi açığa vurdu diye düşündüm sonra.
Sonra ben de kalktım.
Ama ne kalkış,
Mutluluk ve hüzün bir arada.
Artık kelimeler kifayetsiz kalmıştı.
Ne desem boş.
Aklıma geliyordu gözlerin her dakika.
Aklıma geldikçe gözlerin,
Anlamsız kalıyordu bütün sözlerim.
Başka bir şey düşünemez oldum,
Kalbimi çaldıktan sonra bir tek gülüşün.
önder özçam
