Hüzünlü Gurbet
Beynim tıpkı bir sorular harmanı,
Hislerim ölgün, cevaplarım sisli;
Gezer dururum yorgun ve avâre...
Sarmış bir buğulu hüzün dört bir yanı,
Kalbim annemin kalbi gibi hisli;
Her hâlim garipliğime emâre...
Kulaklarımda hep bir gurbet şiiri,
Her nağmemde bir poyraz serinliği...
Düşüncem "veda" diyor bu yerlere.
Ülkemden ayrıldığım günden beri,
Gömdüm sîneme sevinci, neş'eyi;
Hasretim şimdi o mavi günlere...
Gurbet yağıyor ufkuma muttasıl,
Bu semâda hiçbir şimşek çakmıyor;
Aysbergler gibi sopsoğuk sokaklar...
İnsan, eşya ve varlık fasıl fasıl,
Irmaklar bize doğru akmıyor...
İhtilâç içinde kalabalıklar.
Bu yerde kalbe ilhamlar inmiyor,
Kapalı kapıları gökler-yerler...
Ve madde katılığında her biri...
Burda rûha güzellikler sinmiyor,
Tüter gözümde o bizim bahçeler;
Nerde o yemyeşil bahar günleri?.
Doğ ey ışık doğ gönlümün içinden!
Tasayla dolaştığım bu ellerde;
Bana rûhumun sırlarını duyur.!
Bir ses sun o eski bestelerinden,
Şu hüzünlü şafakta perde perde...
Açlıkla kıvranan rûhumu doyur..!
