Şiir Nehri -2- [Arşiv]

Ayın En Çıplak Günü

Yorgundu ağır çıkılan merdivenler
Çıkanların ağırlığından
Sızlamasız,gıcırdamasız

Ahşap masalar dilsizdi
Kendinde kalırdı tanıklığı
Konuşturamazdı alayı

Duvarlar geldi üstüme
Üstünde gıyabında dostlar
Gıyabında yüzler vardı
Serçe kalbim kartallaştı
Uçtum Gemerek'ten
Bolivya Doğu And Dağlarına

Ayın en çıplak günü gelir
Nazım'a rağmen;
Mutsuzluğun resmi çıkar
Abidin'in fırçasından
Canlanır günün anlamında
Yıkılır duvar

Aynı gafil maşadan
Tek kurşundur aslında
Dursun düşer yol aydınlanır
Örümcek ölür ağında
Öz verir Mumcu alır
Kitaplar değil Erdost yanar
Yanar Madımak'tan çok önce
Utancı kalır işkencenin Göktepe'den
Onat'tı Yavuz da,Kışlalı da
Cömert'ti Güçlü'ydü Muammer
Üçok'lar çıktı kınından
Saplandılar karanlığa
Deniz'ler taştı

Onlar;
Büyük harflerle
Bir bir yazılırlar onurlarıyla
Ne denli küçük yazılsalar da resmi tarihe
Yine büyük harftirler

Çökertme oynamakta bir kız
Halil'in ruhuyla
Gözleri kapalı
Che bakar,Ulaş bakar

Su durur
An durur
Ay durur
Gece durur
Ruşen susar
Ömrümün en çıplak günü düşer
Sayfasından anılarımın
Hezeyanlar kalır duvarlarda
Mehmet Bardakçı

MsXLabs Üye Girişi