ELVEDA… Birinci gün bugün çiçekler solmaya başladı hani beraber sulardık.Senden kalan her şey yavaş yavaş silinecek gibi buna ne kadar izin vermek istemesemde.Belki de korkutuyor beni senden hiçbirşey kalmayacak olması… Senin için feda ettim ben kendimi
Hiç çekinmeden ateşe attım kendimi
Köşelerde bekledim bir başıma umarsızca
Ve şimdi ben
Kendimleyim yine kendi kendime İkinci bir güne yine sensiz başlayacağım.İşte bu yüzden uyumak gelmiyor içimden işte bu yüzden kan kusuyorum geceleri öksürüyorum midem bulanıyor.Yüreğimde bıraktığın bir topak kan ve her geçen an bir kez daha ölüyor bir kez daha ölüyorum… Geceleri yıldızları toplayıp sana getirirdim hani
Beraber isim koyardık her birine
Yokluğunla yıldızlarda sönüyor bak
Her yer kararıyor Galiba artık sona yaklaşıyorum.Dizlerim sanki taşımıyor hasretinle ağırlaşan bedenimi.Bak kollarım şimdiden çöp gibi kaldı günden güne eriyorum farkındayım.Elden bir şey gelmiyor çürüyor avuçlarım tutamıyorum giderken verdiğin çiçekleri boyun büküyorlar.Dur söyleme biliyorum çaresi var... Güzeldi seninle olmak bu acıya rağmen
Belki yıllar sona ağarınca saçlarım
Anlatmak isterdim torunlarıma seni
Ama biliyorum o kadar yaşayamayacağım… Vakit geldi,merak etme hiç tereddüt etmez bu kadin sadece seni çok sevdi bunu bil çok sevdi.O hala unutmuyor senle geçirdiği günleri bari sen unut onu böylesi daha iyi… Mecburum buna kusura bakma ama
Şimdilik küçük bir ELVEDA… Son düzenleyen Blue Blood; 17 Şubat 2006 16:23
