ANNE
Yollar boyu, karlar dizi dizi
Ağaçlar bembeyaz, beyaz topraklar
Kim götürür bu kışta acaba bizi
Kim gören gözlerimizi, bize yasaklar
Bende ki bu öfke, maymun öfkesi
Burnumdan çıkan toz, şimşeklerimdir
Her sudan korkan duyar bu sesi
Her suyun aksi, uçuşan isteklerimdir.
Ilgın ılgın yağıver kar, şirin kentime
Yapraklar saklarlar yeşil rengini
İsyanım kimseye değil kendime
Kahrolsun öfkemde, kahreden beni
Anne beni arar mısın yemek saati
Hala ellerini sürer misin yatağıma
Her gidiş gelişte ayrılık vakti
Ağlardım seni de, ağlattığıma
Anne, bu yollar kar kadar çile
Saçlarımsa, çile gibi beyaz
Yorulmaz öz suyum toprakta bile
Yüreğim sensizken güneşte ayaz
Bende ki haykırış, ceylan koşması
Ayağımda yorgunluk, yıl vergisidir.
Asırlarca kazanda, bir dev pişmesi
Bir cücenin anneler tek sevgisidir.
Kim görürse selam söylesin sana
Demişte ciğerimi parelemiştin
Hiç kimse bir şey demedi ana
Olsun yine rüyalarıma gelmiştin
Karakışın rengi, gülecek bana
Döneceğim yanına yıllar geçsede
Böyle bir günde kavuşunca sana
Uzat ellerini "canım oğlum" de
Ama ağlayıpta gözlerini yıpratma
Başımı göğsünün üstüne bastır
Ve hala o sıcak, pamuklu yatağıma
Ninniler söyleyerek usulca yatır.
Bende ki bu rüya, bulut beyazı
Gökkuşağıyla gözlerimi yamadım
Yağmurlar yağdığında unut beyazı
Ne biçim bir rüya ki, uyanamadım.
