Yorgun tirenlerin ırmağımızı
Köpürttüğü yere gelince
Saçların serin başlayan akşamdı
Gözlerin ayaza çalan gece

Dalgalarını gömmüş içine
Sakin bir denizdim
Karanlıkta birdenbire
Parlayan yakamoz gibi
Koynumdan çıkıp gittin

Sonra patlayan fırtınada
Sendeleyen gemi
Gömüldü denizin dibine
Aşkım batık bir gemi şimdi

Saçlarıma istiflerken yağmuru
Bütün otobüsler çoktan gitmiş
Son tireni de kaçırmıştım
Kalbim tenha bir istasyondu

Sokaklarda üşenmeden denedim
Yalnızlığın bütün biçimlerini
Bütün yıldızlar bir oldu
Bir oldu sabaha kadar
Hiçbir yalnızlığıma yetişemedi

Aşklar içinde aşkım belkide
Artık küçücük bir hiçtir
Aşk benim içimde gitgide
Büyüyen tarifi en zor sevinçtir