BİTMEMİŞ SEVDAMIN ANLAMI
Senden ayrılalı ne kadar oldu bilmiyorum
Sensiz yaşamaya hâlâ alışamadım
Bir kış günüydü, yollara vurdum
Seni koyup aklıma, dünyayı dışarı kapadım
Biraz yürüdüm önce
Sonra ilk gelen otobüse atladım
Hep bindiğim o otobüs ilk kez öylesine sessizdi
Baktığım yüzler silikti hiç yokmuşçasına
Bulabildiğim ilk yere oturdum, cam kenarına
Otobüs hareket etti, giderek hızlandı ama
Zihnimde düşünceler çok daha hızlıydı
Ve dur-durak bilmiyordu
Lakin vardığım her durak sensizliğe açılıyordu
İnmedim, cesaret edip de inemedim
Dengemi yitirip düşmekten korktum
Biraz daha oturup gönlüme yöneldim
Hissettiklerime inanmak istemiyordum
Zaman hızla ilerliyorken
Ve ben bir çıkmazla boğuşurken
Gerçeğinle hayalin arasında gidip geliyordum
Kırılmış kalbim gururumla bir olup
Senden nefret ettiğimi haykırıyordu
Öte yandan içimi kemiren bir duygu
Seni hâlâ yüreğimde tutuyordu
Böyle daha ne kadar sürdü bilmiyorum
Yokluğunla sarhoş ruhumun gidip-gelişi
Tekrar kendime geldiğimde bulunduğum yer
Varmak istediğim yer miydi bilemezken
Gözlerim seçmese de nerede olduğumu anlıyordum:
İnmek zorunda olduğum
Başımı taşlara vurduğum
Geceleri uykularımda sayıkladığım seni
Anılarınla sarılmış bu yerde yâd ettim
İşte o an son durağımın senin yanın
Hissettiklerimin de hasretin olduğunu
Bu kış gününde içimin üşüdüğünü
Bitmemiş sevdamın anlamını fark ettim
Aslında öyle çok şey vardı ki
“Neden? ” diye sormak istediğim
Bir bilsen öyle çoktu ki hasretini çektiğim
Bu son olmalı Allah’ım, artık yeter!
Unutmaya çalışmak ayrılıktan da beter…
göktuğ nezihi özyönüm
