güllerim kanıyor
tek geceler alıyor göz yaşlarımı hep geceler sunuyor yalnızlııkların en koyusunu gün doğuyor isemediğim hale gülüyor dudaklarım ama gülerkende ağlıyor gözlerim en çok geceleri seviyorum karanlıkları saklıyorları beni sanki yanlızğın pardüsesini örtüp üstüme beni gökyüzüne taşıyor tabut içnde ellerim kelepce ... içimde fırtınalar kopuyor binlerce çığlık binlerceeeeee binlerce göz yaşı akıyor içimde cıldırıyor olamadıklarına benliğim elim uzanmıyor gücüm yetmiyor gayretim faydasız ... düşüyor çığlıklarım yine kapanıyorum kendi içime soruyorum kendime kendimi bulanıklığın en ucunda göktesin diyor kimsesiz yanında teksin ne farkeder ucunda olmuş ha bucağında dil döndüğünce döküyor içimi ellerim sana ey kalemim tertemiz kağıtıda pisletiyor um deryalarımla bunalım halim ayakta duramayışım doğuştanmış meğer farkında değilim keşke böle olsaydılarla yiyipp bitirmek boşa kendini ey zihnim keşke böle olsaydılaı kapat sözde kalmasın sözlerin in en içine odalarına gir ve bak...
