KENT ŞİİRLERİ – 7
… Ve hep uçurum kenarlarında
Gülümsüyordun bana
Nicedir kendimi biriktiriyorum
Her şey aşka varır diyerek
Ve utanmadan
Ağlayabiliyorum artık gidişlerine
Bir tek sen çıkıyorsun şehirden
Tüm kalabalıklar yalnızlaşıyor
İçi boşalmış bir kente
İçtiğim antları kusuyorum
“yanındayım” diyorsun en yanım
Bayramlanıyor
Geceleri molasız geçiyorum şehirleri
Bir aşka bir ölüm yetmiyor bu çağda
Gecemin en zifiri yanını kemiriyor
Bir sırtlan
Ve leşim bir aşkı kusmaya ant içiyor
Sönmüş olsa da
Gölgeme bile sözüm geçmiyor artık
Oysa ben şehir çocuğuyum
Yani yorgun
Her karanlık bir kent kursa da bana
İçinde ellerin olmayan her şey
Sadece kalabalık
Bilir misin yanımdaki
Düşler kırılarak çoğalır
Ve yoklaşarak azalmak
Bir varoluş şeklidir çaresizliğin
Elleri tütün kokulu gece yalnızları
Nikotin biriktirir gece nöbetlerine
Bu yüzden bütün çay bardaklarına
Dudak izim bulaşıyor
Buralarda ölmek ve gülmek arasında
Fark kalmamış
Sürüyorum kendimi
Büyük sevdalarını
Küçük korkulara yedirtenlerin şehrinden
Ömrüm!
Kendine saklı bir kent bul
Yarin gözlerinden yapılmış
kahraman tazeoğlu'nun "ölü bir kentin morg alfabesi adlı kitabından
