Arama

Hikayeler ve Öyküler -2- - Tek Mesaj #1399

nünü - avatarı
nünü
Ziyaretçi
13 Kasım 2007       Mesaj #1399
nünü - avatarı
Ziyaretçi
GECE VE KADIN

Gece, disarda garip bir sessizlik icinde odasinda bunca sessizlik icinde, bu sessizlikten daha da tinisiz bir yoklukla kendini dinleyen kadini seyrediyordu: Sordu kendine kadin;

`Mutlu musun ey kendini arayan kadin?`

`Mutluyum` diye kolayca cevap verebilirdi kendisini gormemis, kesfetmemis, mutsuzlugunun ustunde suc ustu yakalamamis birine. Kendine yalan soylemesi hic olmayacak bir sey degildi belki, ama artik kendisi de inanmiyordu soyledigi yalanlarina.

Mutlu muydu? Hayir! Peki mutsuz muydu? Mutsuzum demeye de dili varmiyordu. Bir insan hem mutluluga hem mutsuzluga nasil ayni `degil` cevabini verebilirdiki?

Ruhunu cilgina ceviren belirsizlik geldi aklina: Bu da ayni celiskilerin ve belirsizliklerin bir devami gibiydi. Neden mutlu degildi peki? Sordu kadin:

`Kizim neyin var senin, neden bunca olanak icindeki bu mutsuz hallerin?`

`Mutsuzum` dedi ya, korktu hemen, duzeltti bu sozunu. Neden mutlu degilsin diye sordu bu defa. Bu soz mutsuzlugunu saklayan iyi bir kilifti aslinda. Ya da belirli bir sure idare edebilirdi.

Gece disarda bu garip soylesiyi seyrediyordu. Sonunu belki de kadindan cok merak ediyordu.Kadinin duslerinin en derin hallerinde, bilincsizce ( belki de en buyuk bilincle) bedeninde gezinen ellerinin acliginin en yakin sahidiydi Gece.

Kadinin elleri bedenine gitti. Sicak bir oksanis, guzel ve ozel bir kadin oldugunu hatirlatan bir sevismenin ustunden ne kadar gecmisti acaba? Yok yok, tanrinin verdiklerine haksizlik ediyordu. Iyi bir is, iyi bir kariyeri, iyi bir aile, kendisini seven arkadaslari…Daha ne istiyordu?

Gece bu garip cekismeyi gulumseyerek takip ediyordu. Perdelerin ardinda nice kadin ve erkegin bu garip savasi yasadigini cok gormustu. Insanlar ne denli birbirine benziyordu. Kendini dusundu Gece; Bunca karanliga ragmen, insanlarin yalnizliklarina en cok kucak acan varlik olmasina ragmen biliyordu ki; bir cok sevismeye, bir cok siire, bir cok hikayeye kendisi ev sahipligi yapiyordu. Yalnizligin en buyuk simgesiyken bu yalnizliklarin sevismelere boyandigi ve silindigi anlarin ev sahibiydi. Bu kendi icinde celiski gibi gorunebilirdi. Ama yalnizligi kendisi yaratirken iste kendisi yine silebiliyordu. O zaman bu yasamda mutlu olmak icin bir neden var diye dusundu Gece. Sonra kadina verdi kendini yeniden:

Kadinin elleri bedeninde dolasiyordu. Sevme icgudusu acti, sevilme icgudusu acti. Dahasi hic yasatamadigi tutkusu, sehveti icinde yanardag patlamalarina gebeydi. Ustelik icindeki hayvanin aclik cigliklarini artik okudugu her siirin harflerinde, aska doymus her sevismeyi anlatan bir romanin her parcasinda daha net duyuyordu.

Mutsuz muydu? Evet, simdi bu anda, bu duygularin icinde mutsuzdu. `Neden peki bu mutsuzluga son vermiyorum, veremiyorum`diye dusundu. Bu kadar mi gucsuzum. Dunyalari yikabilecek gucu olduguna inanan kendisi, herkesin gelip akil danistigi kadin neden gucsuzluk icinde kivraniyordu. En cok bu caresiz halleri uzuyordu kendisini. Nedendi mutsuzluga son veremeyisi? Gece de sordu bu soruyu ayni anda; neden bu mutsuzluga son vermiyordu kadin?

Mutsuzluk yasamak, hayal kirikligi yasamak istemiyordu kadin. Tekrar yalnizlik yasamak, tekrar kirilmak istemiyordu. Gece guldu kadinin bu hallerine. Simdi oldugu duruma dusmekten korkuyordu. Zaten dusmeye korktugu huzunlu ve yalniz ve hatta aldatilmis durumun en derinindeydi.

Cok sey anlatiyordu kadinin korkusu. Simdi neden bu durumda oldugunu, ilerde nelerden pisman olacagini cok iyi anlatiyordu kadinin sorgulari.

Gece sessizce cekilecekti belki geriye; eger kadinin duslerindeki renkleri gormeseydi; kadin sevisiyordu... tutkuyla, ozlemle, hasretle; sevme ve sevilme icgudusuyle sevisiyordu. Bakti kadinin dudaklarindaki garip kivrilisa. Hazdan duslerine vuran renklerin izdusumu gibiydi.

Gece sordu bu kez; neden insan icinde zaten bulundugu bir duruma dusmekten korkar ve neden daha baslamadan pes eder hic denenmemisi yapmaktan? Neden insan kendi icindeki arzu ve isteklere yine kendi icinde buyuttugu korkularla engel olurdu?

Gece, `bunu anlamak zor` dedi. Sonra dikkatini baska bir perde arkasina verdi. Ayni hikayenin baska bir kahramanina verdi dikatini. Benzer sorgularin benzer mutsuzluguydu yasanan.....