Dışarda yagmurun dansı, içerde uzak ufuklar için yüregimden dökülen sevgi damlalarının PC ekranına yansıyan aksine eşlik ediyor, güzel bir parca dinliyorum bitişik odadan ve ben işin bu yogun saatlerinde, yine okuldan kaçan yaramaz cocuklar gibi sevgi dünyama kacıyorum. Şarkıların, kuşların yağmurdan rüzgardan bahsedişi bir ayrı dokunuyor bana, çiçeklerin ve toprağın güzelliğinin kokusu tenime siniyor, bunların hepsi benim dünyam sevgi diyor. Bilirim ki sevmek tüm doğa olayları ile duyguları birleştirecek kadar duyarlı bir şeydir, bir kuş çarpsa pencereme kayıtsız kalmaz yüreğim, bunları yeni fark etmiyorum, bedenimde bir de yüreğimin olduğunu fark ettiğim andan bu yana değişti tüm dünyam. Doğa sanki aşk için bazen esiyor, bazen susuyor, dudaklarımdan dökülen seslere dönüştüremediğim hüznü sevinci, hayata verdiğim anlamı doğa konuşarak dile getiriyor. Yağmur, güneş, gökkuşağı, ağaçlar, kuşlar hepsi bir araya getiremediğim harfleri el ele getirip sevgiyi anlatıyorlar benim için, uzak ufuklar için. Olmadıgım mekanlara yağan kar taneleri seven yüreklerin varlığını düsünürken daha güzel. Doğuda asker ocaklarında ana kuzularının hayatının son bulduğu haberini duydugumda, dünyanın artık kanla, savaşla, hileyle, güclünün zayıfı ezmesiyle daha cirkin bir hale geldigini gördügümde sevgiye saygıya önem veren birininde aynı dünyanın icinde yasıyor ve nefes alıyor oldugunu bilmek anlamsızlaşan yüreğime yeniden anlam katıyor, güç veriyor, direnme isteği veriyor kötülük ve çirkinlige karşı. Evet iyi ve güzel olmayan herşeye direnmemin bir anlamı var, insan sevince anlamsızlık duygusu icinde kaybolmuyor, gökyüzünden sıkılıp yeryüzüne inen meleğim bedenimden uzaklarda da olsa her biten günde aydınlık mekanlardan karanlık mekanlara doğru yüreğime sevgi rüzgarlarını sarıp çıkıyorum.
