Dışarda muhteşem bir yağmur var, toprağın yağmura sevincini yaşıyor yüreğim sevgiyle, ne olursa olsun uğrunda her şey yapabileceğin bir duygu aşık olmak, kimse bilmeyecek kimse duymayacak yüreğimdeki sıcacık bir küçük yaşamı ve onun yüce sevgisini, ilgisini.
Ardımda hızla devam eden bu şehir beni beklemiyor akşamları, o nedenle bazı şeylere geç kalmak korkum yok artık, yaşam bazen bişeyleri kaybedersin ve sonra onları geri kazanırsın ya, öyle bir döngüdür devam ediyor, şimdi bir küçük sevginin peşinde benide sürüklüyor. Dilim suskun yüreğim değil, ama suskunluğumu bozup burada konuşuyorum, her ne kadar harflere ve kelimelere yuklediğim duygular anlamsız kalıyorsa da, suya yazı yazmak gibi ifade edebilmeyi de seviyorum. Sevgisizliğe yalnızlığa direniyorum da sadece yaşam rüzgarına direnemiyorum, bıraktım kendimi rüzgarın yönünü tayin etmiyorum, sadece yaşıyorum nereden gelirse gelsin ılık bir esinti değdiğinde tenime huzuru buluyorum o kadar, sevgisiz acıları koymuyorum hayatıma. Beni sadece değer verdiğim sevdiğim birinden alamadığım şeyler üzüyor bunları hiç yaşayamamak da artık beni bir yalnızlığa itiyor, yalnız fakat yüreğimde bir sevgiyle yaşamak da var, onun da ayrı bir güzelliği var. Herkesin sessizliğine saygı duyarım da bir yüreğimin sessizliğine dayanamam, yüreğimin aşkı isteyen gevezeliğine ömrümün sonuna kadar katlanabilirim. Kendimi alıp yaşama dalıyorum ağaçtan düşen yapraklara özeniyorum, düşmek istiyorum ama incinmeden. Hayatıma hep sonbahar yalnızlığını koyuyorum, nerde yazlar kışlar nerede diğer tüm mevsimler. Birileri bana da yılın dört mevsim olduğunu öğretse, rüzgarın götürdüğü yere biriksem tüm duygularımla, hüznün karanlık gecesinin aydınlık sabahını hatırlasam kaybolan anılarımda. Rüyalarımda ki küçük kızın dediği gibi, tepelerden aşağı doğru bıraksam tüm üzüntüleri, rüzgar götürse hüznümü ve yalnızlığımı.