Yalnızlığın Künyesi
Bir sevda düşün sevgili
tek başına yarım kalmışlığıyla...
Bir düş tut kendine çalınmış zamanlardan,
ihanet olsun adı aşkın.
Koynuna bir kolye gibi tak sonra,
Yalnızlığın hissizliğinde kaybolan
Ve her kayboluşunun kendine çıkan,
Issız caddelerin kör boşluğunu.
Çığlık çığlığa sussun otobüs durakları
dillenmemiş elvedaları...
Yalnızlık bir dipnot yüreğimin güncesinde.
Radyolarda intihar tadında şarkılar çalar
Tutsak bir haykırış filizlenir sağır duvarlarda
Özgür bir hasret, kör kuytularda yankılanır…
Kim duysa sesini kimsesizliğin,
Hiç kimse kalıyorum zamanın gölgesinde.
Üşüyen sokaklarda buz kesiyor yalnızlığım
Hani dokunsan diyorum,
Erir bütün benliğimdeki sen…
Sönerse ışıkları üstüme şehrin
Bir ben bulamam sana sunacak.
Kayıp bir ihbar olurum,
Gazetelerin üçüncü sayfa haberlerinde,
Yazarlar adımı benimde
Adı konmamış bir kayboluşun künyesinde…
ARİF ONUR SOLAK
