senden vazgeçemedim
Unuttum senden kalan hatıraları
Birer birer kopardım
Kapattım gönlümün kanayan yarasını.
Bir seni unutamadım
Senden bir türlü kopamadım
Senin hasretinde kavruldu tüm yaşanan her şey
Ve ben senden vazgeçemedim
Yürürken bile yürüdüğümü anlamıyorum
Gözlerimin baktığı şeylere dalıp gidemiyorum
Gülerken güldüğümü, sevinçten havalara uçtuğumu saymıyorum
Ağlarken bir seni hatırlıyorum. çünkü anlıyorum
Senden vazgeçemediğimi anlıyorum ve ağlıyorum.
Her gece demiyorum.
Ağladığımı bir ben biliyorum
Soğuk buzlu taşlar da kaldırımlarda
Sabahladığımı biliyorum
Çaresizim yardım bile isteyemiyorum.
İstememde senin elinden olmayan her şeyi
Dokunamam koklayamam senden izinsiz bir şeyi
Sonra kızar gidersin son gidişin gibi
Geriye hiç ama hiç dönmezsin
Şimdi dönmediğin gibi...
Sevgim yerini nefrete mi bırakacaktı!
Aşkın biter bitmesine de sevgin hiç biter mi?
Duyguların söner mi?
Gece yaktığın bir mum gibi erir kül olur mu?
Aşkının bittiğine inanırım ama sevginin solmasına asla
Senden ayrı kaldığım bu aylarda
Hep aşkımın solmasını istedim.
Güneş yüzü göstermedim
Bir damla su vermedim
Boğazımda kaldı yediğim her şey aldığım hava
Gördüğüm güzellikler bana bir kâbus oldu
Uyandım her sabah korkudan
Üstümde bir gariplik bir halsizlik var
Kendimden vazgeçiyorum senden asla vazgeçemedim...
metin mungan
