Sen tecellinin ayazında,
Kanadı kırık bir kuş gibi,
uzaklardan dalıma konan,
Ömrümün nur topuklu güvercini!
Tükenmişliğimin dal ortasında,
Yeşeren umutlarımın en görkemlisi!
gün gün gözyaşımla suladığım sarı çiçeğim!
Gurbet akşamlarımın en hüzünlüsünde açtın.
Sen ey hasretimin en yoksul mutluluğu!
Bitimsiz bir elemle kanayan,
Acılar mezarı yüreğimde,
Yaşanmamış sevdalar yazdın.............
Sen ey hüznümün sapsarı çiçeği!
Yıllarca ışığı yanmayan penceremde,
evimi aydınlatan bir gül gibi doğdun!
Ey karamsarlıklarımın en sarı gülü,
Ben tükenmedikce gün gün,
bıkmadan aç gönül saksımda her gün!
Sensin parçalanmış deli yüreğimin,
En azad tanımaz mutluluğu!
Sen ey karlı bağrımın kızıl papatyası!
sen! ! ! farkında bile olmadan hergün,
Deli yüreğime destanlar yazdın.......
ve bu deli yüreğimde kendine,
Mahşerlik bir mezar kazdın! ! ! !
S E V İ Y O R U M S E N İ....................
ALİ BAŞOL
