Sana uzak kentlerden birinde
zamanın bir yerinde seni ve senli günleri
anımsattı akşam güneşi...
Onca zamanın üstündeeskimeyen bir düşüncesin şimdi
İnsan hergün anımsar mı aynı gözleri
SENİ SEVİYORDUM ve senin haberin yoktu
Saçlarını izliyordum uzaktan,kulağının arkasına düşüşü ve burnun,herkesten başkaydı işte.....
Güldüğü zaman yukarıya bakardı;
Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı....
Ne güzeldiler sen bilmiyordun....
BEN SENİ SEVİYORDUM....
Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler
Duvarlara,vitrin camlarına,kaldırımlara çarpıyordu
Geri dönüyordu çoğalarak
Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi,herşeyi erteleyişim oluyordun
Kalp ağrısı oluyordun,
Birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun,
Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk,
Dönemeçler geçiyor,köprüler göze alıyorduk ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk,
Cesurduk....
Ufuk çizgisi maviydi,gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller...
BEN SENİ SEVİYORDUM sen bilmiyordun....
Sevinçlerim oluyordun arasıra sen hiç bilmiyordun...
Sonra herhangi biri oldun,bütün sevinçlerim bittikten sonra
Yağmurlar yağdı,serin haziran akşamları
Derken birgün uzaktan gördüm seni....
Saçların bana inat başın herşeye meydan okuyarak işte yine aynı
Kalbimi acıttı her zamanki gibi...
Değiştik sanıyordum ve sen yine bilmiyordun
Şimdi bunları anlatsa sana birileri kim bilir ya da boşver bilme en iyisi....
İclal AYDIN
