Mumun nuru kadar loşdu seni tanımadan önce ruhum
Engin bi karanlıktı kalbime hüküm süren
Rüya değil de bi kabustu öncesi hayatımın
Vakarlı duruşum kaybolmaya yüz tutmuştu yalnızlıktan
Eşkalimi yitiriyordum aynalardan...
Nur suratinde birisiydi ansızın karşıma çıkan
Ufkumu aydınlatan beni bana kavuşturan
Ruhumu nuruyla aydınlatan..
Çökmüş bedenim yeşeriyordu tekrardan
Efkarımın yerini nahoş bir yalnızlık kaplamıştı
Bitecekti elbet bir gün özlem
İşte o an geldi yine karabasan...
Erdem KARASU(The_DeViL)
