Günlerden Bir Gün
Saat sabahın altısı uyanıyorum birden.Boynum yine feci ağrımış,gece fırlatmışım yine yastığı uyumuşum öylece.Aslında yediye kurmuştum saati ama ne zaman saat kursam o çalmadan uyanırım.yatmaya devam ediyorum.uyku mahmurluğuyla düşlere dalıyorum,belki bir iki rüya daha görürüm diye dönüp duruyorum...
Kalkmam lazım, yatağımı toplamam,kahvaltıyı hazırlamam,milleti uyandırmam lazım.Ha bir de dükkan açılacak saat sekiz olmadan...Ama öyle görünüyor ki bugün herşeye bir saat geç başlayacağım.oflaya puflaya kalkıyorum sonunda,herkes kahvaltısını yapmış çokmış bile...hayata hep geç başlayanlardanım...boşver diyorum içten içe ,içimden bağırıyorum aslında.düşünyorum dürekli,kuruyorum bişeyler...her olayın başrolünde ben varım,güzel başlıyor,heyecanla devam ediyor ama hep kötü bitiyor...dalıveriyorum böyle bir kaç saniye,uyanınca düşten kendimce gülüyorum.Allahım ben deliriyorum galiba diyorum,yine gülüyorum...
Makyajımı yapıyorum ,giyiniyorum ama pek açık olmamasına dikkat ediyorum.malum uymaz buraya öyle şeyler.iki senenin ardından yine burdayım ,alışmaya çalışıyorum.gelmeden önce bayağı düşünmüştüm,nasıl olacak alışabilecek miyim diye.boğulacağımı düşünüyordum,doğduğum toprak dar gelecek,sıkacaktı beni.öyle olmadı.insan heşeye alışabiliyormuş, bunu birkez daha öğrenmiş oldum.ayrılıklar,aldanmalar,acılar,bunlara alıştıysam eğer,gerisi hiç...
Dükkana iniyorum sonunda,küçük şirin bir tuhafiye,evimizin alt katında,annemin yeni uğraşı.
onun tembihlediği gibi besmeleyle açıyorum kapıyı,sağ ayakla giriyorum.Şöyle bir kokluyorum havayı,tamam diyorum bugün güzel bir gün.dükkanın içini süpürüyorum,kapının önünü yıkıyorum ve başlıyorum yeni iş gününe...
Canım sıkılınca açıyrum radyoyu,TRT fm.İlk çalan şarkıyı kendime armağan ediyorum,bazen öyle garip şarkılar çıkyor ki kahkahalarla gülüyor" sen hakettin" diyorum.
hayat ne kadar garip bu günlerde bunu sık sık düşünüyorum,bir hafta önce nerdeydim şimdi nerdeym.Bir hafta önce uğraştığım,düşündüğüm şeylerden şimdi okadar uzağım ki boyut değiştirdim sanki.ne çok şey yaşadım orda,ne çok şey öğrendim,nelere başlayıp,neleri bitirdim.Bir puslu perdenin ardından bakıyorum şimdi o günlere...
artık o şehirde yaşamıyor orda nefes almıyorum.Farkında olanlar var mı yada en azından o farkında mı?Canı acıyor mu,beni özlüyor mu?Sorular sorular,hepsi de cevapsızlar.Yeni düşlere açıyorum bağrımı,yeni tebesümler takıyorum yüzüme.Hiç bir şey olmamış gibi,her gün aynı şekilde,aslında farklı elbiselere bürünmüş aynı düşüncelerle,makyaj yapıp başlıyorum güne....
