Bir el tutmak istersin ya bazen. Yada birine sarılmak. Işte Tamda öyle Bir anda Tamda öyle Bir gecede. Öyle Bir şoğuk olurki dünya öyle Bir donarki kalbin cehennem bile çözemez artık o buzları heryer karardı korkma sarıl bana dünya yalan ama boşver ama elimi tut herşey bitebilir korkma sarıl bana herşey yalan ama boşver elimi tut herkes kalleş korkma sarıl bana bu gece çok şoğuk boşver elimi tut yine yalan atmadım haydi sarıl bana son Bir kez olsada ne olur elimi tut dünya boşa dönebilir ama ben . . .

Hiç bir zaman fotoğrafına bakıp uyuya kalmadım. Telefonu masada gözümün önünde tutmadım, yatmadan önce ve sabah uyandığımda senden mesaj beklemedim. Senden kimseye bahsetmedim, o yüzden hatırlatacak kimse de olmadı. Özledim de denemez, aklıma geldiğin anlarda " geçer şimdi"dedim. Geçti. küçük hediyeler almıştın bana, onları gittiğinin ertesi günü çöpe attım, aldığın tuzluk zaten kendi düşüp kırıldı. Seni seviyorum diyordun, hatırlayıp güldüm, inandığım için kendime kızmadım. Bir yemin . . .

Yüreğinin götürdüğü yerde KIRILIRSIN...
Aklının götürdüğü yerde YANILIRSIN....
Yüreğin aklına , aklın yüreğine uymaz DARALIRSIN...
Sonra ne akıl kalır, ne yürek DAğILIRSIN.... . . .

http://img03.blogcu.com/images/e/r/e/eresim/20kw1_1255758500.jpg . . .

. . .