. . .

Anlatamayacağı m biliyorum. Cümleler yine bir birine karışacak. Tıpkı sana sevgimi anlatamadığım gibi, içimde yanan yangınsın. Gel sensizliğin beni düşürdüğü duruma bak. Yalvarışlar, yakarışlar, gözyaşları beni biraz daha güçsüz duruma düşürüyor. Yaradanıma sığınıp açtım ellerimi, ağladım ağladım ama hiçbir şey geri getirmedi. İlk zamanlarda belki de, bir sandalı denize bırakırsın ya! .. Nereye gideceğini bilmezsin Savrulacağı an paniğe kapılırsın. Ben sensiz savrulurken paniğe kapıldım. . . .

Insanlarin çogu kaybetmekten korktugu için, sevmekten korkuyor.
Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layik görmedigi için.
Düsünmekten korkuyor, sorumluluk getirecegi için.
Konusmaktan korkuyor, elestirilmekten korktugu için.
Duygularini ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktugu için.
Yaslanmaktan korkuyor, gençliginin kiymetini bilmedigi için.
Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi birsey vermedigi için.
Ve ölmekten korkuyor aslinda . . .

"Sana duyduğum özlem her
geçen gün artıyor. Denizin köpüren dalgaları
kıyıya vurdukça çıkan seste,günün doğuşunu
müjdeleyen kuş cıvıltılarında, esen rüzgarın
ağaçlar arasından süzülürken çıkarttığı ıslık
... sesinde, güneşin parlaklığında, bulutlardan
aşağıya şakırdayarak akan yağmurda hep seni
düşünüyorum. Çevremdeki doğal güzellikler
senin doğal ve saf birer parçanmış gibi
görünüyor. Ah! bir birleşseler hepsi burada
yanıbaşımda biraraya . . .

Sevilmeli insan, hem de kusurlariyla sevilmeli. Zaten onu
güzellestiren birazda kusurlari degil mi? Neye yarardi insanlarin tam
mükemmel oldugu dünya. Sikintisi çekilirmiydi onun, hiç kötülüklerin
bilinmedigi yerde iyilikler nasil bilinir ki? Kusur olmayan çirkinlik
bulunmayan ortamda mükemmelin, güzelin ne kiymeti olur? Zitlarin
bayrami degilmi burasi? Ve zitlarin çocugu degil mi insan?
Sevgi baglari ile simsiki baglamaliyiz kendimizi insana
kusurlari . . .