Sahabi’den biri, turfanda bir karpuz almış. Peygamber Efendimiz’e götürmüş. Oruç ayı, Ramazan, iftara 1 saat var. Peygamber Efendimiz: “Ye!” “Oruçluyuz ya Resulallah?” “Peki sen ye!” “Ben de oruçluyum ya Resulallah.” Birkaç kişiye böyle söylemiş, aynı cevabı almış. Sonra Hz. Ali gelmiş.
“Ya Ali, sen ye!” “Başüstüne Resulallah!” “Hadi ye.” Kesmiş. Hemen yemiş.
“Nasıl yedin ya Ali, oruç değil misin?”
“Biz orucu Allah’ın sözüyle bildik, onun sözüyle de açarız. Emrettin: Orucu tut, . . .

. . .

Serseri gönlüm sana...
serseri bu beden özgürlüge ...
serseri bu hayata sürükleyen yollarda dipsizlik...
serseri bu kör BİTİP TÜKENMEYEN cümleler ...
serseri bu ruh sana...
serseri cümle ALEM aşka...
SERSERİ BU VİRAN DÜNYA SANA ... . . .

Terkedilmiş bir şehir gibiyim sokaklarım ıssız ve sisli...
yönünü kaybetmiş bir çocuk gibiyim bilinmezliklerin içinde kaybolan...
uçurumun kenarında uçamayan kuşlar gibiyim...
kelebegin kırık kanatlarındaki umutsuzluk kırıntısıyım...
yitirilmiş ümitlerin soğuklugu içinde hisslerini kaybeden bir figüran gibiyim şimdilerde... . . .

. . .