[CENTER][IMG]https://m.ak.fbcdn.net/sphotos-c.ak/hphotos-ak-ash4/1003267_477775532312164_334290406_n.jpg[/IMG][/CENTER] . . .

[CENTER][IMG]https://m.ak.fbcdn.net/sphotos-b.ak/hphotos-ak-prn1/67913_478186978937686_1445429968_n.jpg[/IMG][/CENTER] . . .

[CENTER][url]https://m.ak.fbcdn.net/sphotos-b.ak/hphotos-ak-prn1/67913_478186978937686_1445429968_n.jpg[/url][/CENTER] . . .

Adam işten evine gelmiş ve karısına:
- Hayatım, işyerinden en sevdiğim arkadaşımı bu akşam yemeğe çağırdım.
- Nee! Sen delirdin mi! Ortalığı görmüyor musun? Ev darmadağın. Nerminler bendeydi bugün. Vır, vır, vır…. Üstelik yemek de yapmadım. Zaten alışverişe de çıkmamıştım. Geçen akşamdan kalan bulaşıkları bile yıkamadım henüz. Dır, dır, dır… Üstelik bugün muayyen günüm; sinirli ve yorgunum. En sevdiğim pembe dizi olan “şebekler de ağlar” var bugün televizyonda, onu izlemek istiyordum. . . .

Nasrettin Hoca pazarda zeytin satıyormuş...
İki üç sokak ileride oturan yarıbuçuk tanıdığı bir kadın gelmiş.
Kadın: - Zeytinin iyi mi?
Hoca: - Tadına bak.
Kadın: - Ben orucum.
Hoca: - Madem oruçlusun zeytini al git parasını sonra ver.
Hocanın birdenbire aklına düşmüş; Ramazanlık değilmiş çünkü...
Hoca: - Tuttuğun oruç ne orucu ki?
Kadın: - Üç sene önceden borcum vardı da onları tutuyorum.
Hoca tam zeytinleri veriyormuş vazgeçmiş... . . .