PETER PAN NİYE BÜYÜMEZ?

Bu konuda Peter Pan de çok güzel bir bölüm var oradan alıntı yapmak istiyorum Peter ile Korsan Kanca'nın savaşından.

Alıntı

Ne gariptir ki karşılaşmaları denizde olmadı Kanca soluğunu alabilmek için kayaya tırmanmıştı. Aynı dakikada Peter de öteki yandan kayaya çıktı. Kaya cam gibi kaygan olduğundan emekleyerek tırmanıyorlardı. Birbirlerinden haberleri yoktu. Tutunacak yer ararken birbirlerinin koluna sarıldılar şaşırıp başlarını kaldırdılar ki neredeyse yüzleri birbirine değecek... İşte böyle oldu karşılaşmaları...

Peter içi kıvançla dolup taşarak o güzel dişlerini keyifle gıcırdattı .Yıldırım hızıyla kancanın belindeki bıçağı çekti, tam saplamak üzereyken kendi durduğu yerin korsandan yukarıda olduğunu gördü.Hakça bir döğüş olmazdı ki bu... Peter korsanı çekmek için elini uzattı...

Korsan işte o zaman ona kancayı taktı.

Peteri sersemleten şey canının acısı değil durumun haksızlığı oldu. Kolu kanadı kırılmıştı. Öylece bakmaktan başka bir şey gelmiyordu elinden.

Her çocuk ilk kez haksızlığa uğradığında böyle olur çünkü karşılığında tek beklediği hakça davranıştır. Haksızlık edeni belki sonradan sevebilir sevmesine de kendisi artık hiçbir zaman eskisi gibi olamaz. İlk uğradığı haksızlığın etkisinden hiç kimse kurtulamaz. Peter dışında. Peter çok haksızlığa uğramıştır ama hepsini unutur.

Bu yüzden şimdi de ilk kez haksızlığa uğramış gibiydi ve öylece bakmaktan başka bir şey yapamıyordu. Demir çengel iki kez taradı onu..."

Belki de bu yüzden bütün çocuklar büyür bir tek Peter Pan hiç büyümez unuttuğu için...
Oysa biz unutmuyoruz ve korunma mekanizmaları ile kuşattıkça yaralanan kalbimizi giderek kabuk bağlıyoruz -kimi buna tecrübe diyor, kimi olgunlaşmak diyor, kimi büyümek diyor- Peter Pan unuttuğu için işte hep çocuk kalıyor, büyüyemiyor.

Büyümek çok da hoş bir şey değil, bazen çok acı verici olabiliyor ve ne yazık ki bazen hepimiz haksızlığa uğrayabiliyoruz. Bazen de farkında olmadan, haksızlık yapabiliyoruz, belki hatamızı fark edebildiğimiz zaman özür dilediğimizde biraz olsun affediyor karşımızdaki ama kırılmış oluyor.

Hele de bir çocuksa haksızlık yaptığımız. Öyle bir derinden kırılıyor ki ve biz yetişkinler farkında bile olmuyoruz çünkü biz alışmış oluyoruz çoktan. Çocuklar bile zamanla bununla baş etmeyi öğreniyor. Daha az kırılgan oluyor daha az hassas ama biraz çocukluğunu kaybetmiş, biraz katılaşmış, biraz umursamaz oluyor. Deneyim kazanmış oluyor, gardını alıyor yavaş yavaş...

Peter Pan ise hep unuttuğu için hiç alışamıyor, aynı üzüntüyü her seferinde tekrar yaşıyor.

Hiç haksızlık olmasa keşke, keşke hepimiz mükemmel olabilsek ya da Peter gibi çocuk kalabilsek.
Herkese güvenini kaybetmeden, tümüyle kalbini kapatmadan büyüyebilenlere ne mutlu...