SURE

a. (ar. sure). Kuran'ın yüz on dört bölümünden her biri. (Bk. ansikl. böl.)

—Süslem. sant. Sure gülü, genellikle surelerin başladığı sayfaların kenarına yapılan, içi boş, kimilerinde surenin adı yazılı yuvarlak bezeme.

—ANSİKL. Kuran'ın surelere ayrılması ve surelerin bugünkü sıraya göre düzenlenmesi Hz. Muhammet döneminde (570 -632) ve onun onayıyla oldu. Surelerin adları da yine aynı dönemde saptandı.

Her surenin özel bir ya da birkaç adı vardır, ilk sure Fatiha, son sure ise Nas' tır. Kuran’ın en uzun suresi Bakara 286 ayet, en kısa sureleri Asır, Kevser ve Nasr 3'er ayettir.

Sureler, indirildikleri yere göre mekki (Mekke’de inenler) ve medeni (Medine' de inenler) diye iki bölüme ayrılır. Ancak sureler indikleri yerlere ve tarihlere göre sıralanmış değildir. Surelerin 86'sı hicretten (622) önce, 28'i hicretten sonra inmiştir. Hicretten sonra Medine'de inen sureler, öncekilere göre sayıları az olmalarına karşılık daha uzundur. Mekke’de inmiş olanlar genellikle inanç ve ahlak konularına ağırlık verdikleri halde, Medine’de inmiş olanlarda toplumsal, siyasal, ekonomik, hukuki ve askeri konular büyük yer tutar.