VÂKIF sıf. (ar vakftan vâkıf).

1. Bir işi bilen, öğrenmiş olan.

2. Malını, parasını vb. vakıf durumuna getiren, vakıf kuran.

3. Vâkıf (olmak), bilmek, öğrenmek, bilgili (olmak): Duruma, bir işe vâkıf olmak.



—Esk. Vâkıfı ahval, işlerden haberi olan, durumdan haberli. || Vâkıfı esrar, sırları bilen.


—isi. huk. Vakıf yapan kişi.