VOYNUK a. (bulgarca voynik, asker' den). Kur. tar
1. OsmanlIlarda seferde ordunun ve önde gelen devlet yöneticilerinin atlarına bakan, barışta ise has ahır ve çayır hizmetlerinde çalışmak üzere hıristiyanlardan ve özellikle Bulgarlar'dan toplanan görevlilere verilen ad. (Bk. ansikl. böl.)
2. Voynukbeyi, voynukların en üst düzey amiri. ]| Voynuk kâtibi, OsmanlIlar' da saray has ahırından çayır iş ve hizmetlerinde çalışan voynukların kayıtlarını tutan görevli. || Voynuk seraskeri, sefer sırasında göreve giden voynukların en üst düzey amiri.

—ANSİKL Üç voynuk, bir gönder oluşturur, bunlar sıra ile görev yaparlardı. Voynuklar görev olmadığında baştina denilen çiftliklerde tarımla uğraşır, buna karşılık devlete gönder başına belli bir vergi öderlerdi. Çayır hizmetlerinde çalışanlar çayır voynukları, sefere gidenler sefer voy- nukları diye adlandırılırdı. Bu kurum, 1691'de kaldırıldı, iki yıl sonra yeniden kuruldu, 1878’de ise kesin olarak kaldırıldı.