YAŞ sıf.
1. Hafifçe ıslanmış, su emmiş ya da emdirilmiş şey için kullanılır; nemli. ıslak: Çamaşırlar hâlâ yaş. Yaş ellerle orayı burayı tutma.
2. Canlılığını, tazeliğini yitirmemiş, kurumamış bitki mevye, sebze için kullanılır; taze: Yaş meyve.
3. Tkz. Yolunda gitmeyen, kötü, olumsuz dan şey için kullanılır: Bugünlerde işler yaş.
4. Yaş tahtaya, yaş yere basmak, bir işte ya da girişimde yeterince uyanık davranılmaması yüzünden aldanmak

—Fizs. kim. Yaş tepkime cisimlerin çözündüğü anda (örneğin su içinde) duşan tepkime.
—Kim. müh. Yaş yöntem, sulu ortamda uygulanan yöntem.

—Metalürj. Yaş kalıplama, dökümcülükte etüvde kurutulmamış silisli ve alümidi döküm kumuyla yapılan kalıplama.

♦ a.
1. Ağlarken gözlerden dışan akan sıvı; gözyaşı: Yanağına birkaç damla yaş süzüldü.
2. Yaş akıtmak, yaş dökmek, ağlamak. || Yaşını içine akıtmak, duyduğu acı ve üzüntüyü sezdirmemek, dışa vurmamak. || Yaşlara boğulmak, çok ağlamak.