TİTR a. (fr. titre; lat. titu/us'dan). Anal, kim.
1. Bir çözelti içinde çözünmüş olarak bulunan bir maddenin titre etme yoluyla bulunan derişimi (miktarı).
2. Titre etme, hacmi ya da kütlesi bilinen bir çözeltiye, belli bir tepkimenin tam olarak gerçekleştirilmesi yoluyla önceden ayarlanmış gerekli miktarda ayraç katarak çözeltinin bileşenlerini belirlemeye dayanan işlem. (Örneğin asitlik ve bazlığı titre etme, yükseltgeyici ve indirgeyiciyi titre etme.) [Buna tItreleme de denir.) || Bir çözeltiyi titre etmek, bir çözeltinin normluluğunu kesin olarak belirlemek, yani derişimi bilinmeyen bir çözeltiye büretle derişimi bilinen bir çözelti katarak sözkonusu çözeltinin tanımlanmasını sağlayan sayısal değeri bulmak. (Bu tür bir çözeltiden çözümleme işlemlerinde yararlanılır [titre edilmiş sıvı].) || Homojen bir örneğin belirli bir madde bakımından titresi, bu maddeyle ilgili belirli bir büyüklüğün (kütle, hacim, madde miktarı) ölçülen değerinin, aynı büyüklüğün maddenin tümüne ilişkin değerine oranı. (Titre sözcüğü kütlesel, hacimsel ya da molar gibi bir niteleme sıfatıyla birlikte kullanılmalıdır; niteleme sıfatı olmadan kullanıldığında "titre" teriminden genellikle "kütlesel titre" anlaşılır. Titre genellikle milyem [binde bir] cinsinden boyutsuz bir sayıyla ifade edilir. Kimyasal çözümlemelerde asitlik-bazlık ya da özellikle yükseltgeyici-indirgeyici oranlarının belirlenmesinde, çözeltilerin bileşimi, hesaplamaları kolaylaştırmak için normluluk olarak ifade edilir. Bu bakımdan normal, onda bir normal ya da yüzde bir normal olarak nitelenen çözeltiler kullanılır.)
1. Bir çözelti içinde çözünmüş olarak bulunan bir maddenin titre etme yoluyla bulunan derişimi (miktarı).
Sponsorlu Bağlantılar
Kaynak: Büyük Larousse
X-Sözlük Konusu: ne demek anlamı tanımı.