. . .

ELİMDE OLSA


Elimde olsa,
Kocaman bir resmini çizerim evime
Kafayı çektikçe karşısana geçip ağlarım
Ha sakın yanlış anlama
Tek yapacağım bu olmazdı tabi
Sabah uyandığımda görmek isterdim seni,
Gece yatağımda da bilmek isterdim seni mesela,
Bundan güzeli varmı bunu da bilmek isterdim,
İstediğimde tutabilmek elini,
Düşündüğüm gibi baktırmak gözlerini,
Sırtımı döndüğümde arkamda olduğunu bilmek
Ya da . . .

Gece mavisinin büyüsü bile ihtiras değil artık
gerçeksizlikler beni yiyip bitirdi, ne mutlu değilmi
ki benim güzel umutlarım olacaktı, sana dair
bir sen olucaktın ki hayatımda,
kimsesizliklerim bile sıcak bir ev bulmuş gibi sevinecekti
anlamsızlıklarım çözüm bulacaktı
önüme bakamaz oldum sayende, yada kimseye...
kapanmışım, kapatmışım yüzümü hüzne, sevdaya
kahpeliğin bile moda olduğu yerde
nasıl bi diğer yarı bulunur, unutmuşum... . . .

Günler geçiyor, duvarlar cevap vermiyor artık yumruklarıma,
ki ellerimde iz değil, yara kalmasa dahi...
Tattığım sensizlikler bana inadının esintisiydi sanırım,
zevklerim bile hüzünden seni soruyor, adını sayıklıyor oldu..
Tatlı bir umut olduğun zamanlarda,
gelecek olan otobüsleri beklemek kadar zevkliydin, durak köşelerinde...
Yağan yağmur bile adını sayıklarken,
ıslanan saçlarıma dokunuşların vardı aklımda,
gidişlerinin olduğu gibi... . . .

Evvel zaman içinde Memleketin birinde 90 yaşlarında fakat çok dinç ve genç görünümlü bir adam yaşarmış?
Çevresinde bulunan herkes ona çok özenir ve sorarlarmış.

"bu gençliğin sırrı nedir" diye.
İhtiyar delikanlı güler geçermiş her soruldukça bu soruya.

Ama sorular sık ve soranlar çoğalınca cevap vermek vacip olmuş sanki.
Düşünmüş nasıl anlatırım bu sırrımı kolayca
herkese. Sonra karar vermiş tüm meraklıları yemeğe davet etmeye . . .