.
**En Kolay Katlanılan Sancı, Başkasının Çektiğidir***
.
**En Kolay Katlanılan Sancı, Başkasının Çektiğidir***
.
Tercihler
05-10-2009 15:26 SaKLI tarafından yazıldı
Nedense insan hep en son ve en çok sevilen olmak istiyor.
Sahip olduğu sevgiden daha çoğunu istiyor hep. Yersiz bir istek ama.. Oluyor iste...
Sevdikleri hep bir tercihte bulunsun istiyor.
Tercih edilen olmak için yapıyor bunu...
Güneydoğu Asya daki büyük deprem sonrasında
sulara kapılan bir anne kucağındaki iki çocuğundan birini gücü kesilince bırakmak zorunda kalıyor.
5 yaşındaki oğlu sulara kapılıyor.
Anne ve kucağındaki yirmi aylık oğlu direniyor.
Mucize eseri sulara kapılan oğlu da kocası da sular çekildikten sonra ortaya çıkıyor.
Gazetede bu haberi okuduğumda en çok
bir cümleye takıldı aklım; "Yaşadıkları bu olayı ne anne ne de 5 yaşındaki Lachie artık unutabilecek..."
"Annem beni bırakmıştı..."
Acaba yıllar sonra nasıl bir kişiliği olacak 5 yaşındaki çocuğun. Gerçekten nasıl gelişecek ruhu?
"Ağladım ağladım kimse beni duymayınca sustum ve tahtalara tutundum" demiş...
Annesinin tercihi beyninde nasıl bir kıvrıma sıkışacak acaba?
Hadi biraz daha ileri gidersek;
"sevmeye engel bir yara" olacak mı acaba bu yaşadığı?
"...Annem beni bırakmıştı"
Çocuklarını kurtarmaya çalışan anne gücü kesilen kollarından bıraktığı oğlunun ertesi gün bulunmasından sonra ağlamış. Tanrı ya şükretmiş.
"Kendimi hiçbir zaman affedemezdim" demiş. Evlerine dönmüşler.
Ama belli ki kurtulmuş hayatlarında artık hep bu olay var...
Bir kere kolları çözülmüş annenin.
Ne anne affedebilir kendini, ne de Lachie annesini...
Bazen yakınım dediğiniz insanların ihaneti de sizi sulara bırakması gibi değil midir?
"...Annem beni bırakmıştı" kadar sızlatır bence bu gerçek insanın kalbini...
Sevgi tercih kabul etmiyor
Ama hayat hep bir tercihe sürüklüyor insanı.
"Akıp giden günlerimiz" bazen
tsunami dalgaları kadar vahşice alıp götürüyor bir şeyleri...
İnsan* kollarının direnme gücü tükendiğinde vazgeçiyor bir şeylerden...
Bir tercihte bulunuyor...
Ya annesini seçiyor ya da karısını.
Ya karısını seçiyor ya da sevdiğini.
Ya sevdiğini seçiyor ya da çevresini...
O vahşi sular alıp götürüyor bir şeyleri.
Kuşandığımız takındığımız bir yerlere tıkıştırdığımız ne varsa çekip alıyor.
Bir can, bir de ten kalıyor çıplak...
İşte o zaman ağlayıp ağlayıp susuyoruz.
Bulduğumuz bir tahta parçasına tutunuyoruz...
Uzanan elleri ya da sulara bırakanları unutmuyoruz hiç...
O "tercihler" bir yerlere çörekleniyor...
Ve bir gün bir başka kişisel tercihin sebebi oluyor.
Sahip olduğu sevgiden daha çoğunu istiyor hep. Yersiz bir istek ama.. Oluyor iste...
Sevdikleri hep bir tercihte bulunsun istiyor.
Tercih edilen olmak için yapıyor bunu...
Güneydoğu Asya daki büyük deprem sonrasında
sulara kapılan bir anne kucağındaki iki çocuğundan birini gücü kesilince bırakmak zorunda kalıyor.
5 yaşındaki oğlu sulara kapılıyor.
Anne ve kucağındaki yirmi aylık oğlu direniyor.
Mucize eseri sulara kapılan oğlu da kocası da sular çekildikten sonra ortaya çıkıyor.
Gazetede bu haberi okuduğumda en çok
bir cümleye takıldı aklım; "Yaşadıkları bu olayı ne anne ne de 5 yaşındaki Lachie artık unutabilecek..."
"Annem beni bırakmıştı..."
Acaba yıllar sonra nasıl bir kişiliği olacak 5 yaşındaki çocuğun. Gerçekten nasıl gelişecek ruhu?
"Ağladım ağladım kimse beni duymayınca sustum ve tahtalara tutundum" demiş...
Annesinin tercihi beyninde nasıl bir kıvrıma sıkışacak acaba?
Hadi biraz daha ileri gidersek;
"sevmeye engel bir yara" olacak mı acaba bu yaşadığı?
"...Annem beni bırakmıştı"
Çocuklarını kurtarmaya çalışan anne gücü kesilen kollarından bıraktığı oğlunun ertesi gün bulunmasından sonra ağlamış. Tanrı ya şükretmiş.
"Kendimi hiçbir zaman affedemezdim" demiş. Evlerine dönmüşler.
Ama belli ki kurtulmuş hayatlarında artık hep bu olay var...
Bir kere kolları çözülmüş annenin.
Ne anne affedebilir kendini, ne de Lachie annesini...
Bazen yakınım dediğiniz insanların ihaneti de sizi sulara bırakması gibi değil midir?
"...Annem beni bırakmıştı" kadar sızlatır bence bu gerçek insanın kalbini...
Sevgi tercih kabul etmiyor
Ama hayat hep bir tercihe sürüklüyor insanı.
"Akıp giden günlerimiz" bazen
tsunami dalgaları kadar vahşice alıp götürüyor bir şeyleri...
İnsan* kollarının direnme gücü tükendiğinde vazgeçiyor bir şeylerden...
Bir tercihte bulunuyor...
Ya annesini seçiyor ya da karısını.
Ya karısını seçiyor ya da sevdiğini.
Ya sevdiğini seçiyor ya da çevresini...
O vahşi sular alıp götürüyor bir şeyleri.
Kuşandığımız takındığımız bir yerlere tıkıştırdığımız ne varsa çekip alıyor.
Bir can, bir de ten kalıyor çıplak...
İşte o zaman ağlayıp ağlayıp susuyoruz.
Bulduğumuz bir tahta parçasına tutunuyoruz...
Uzanan elleri ya da sulara bırakanları unutmuyoruz hiç...
O "tercihler" bir yerlere çörekleniyor...
Ve bir gün bir başka kişisel tercihin sebebi oluyor.
Toplam Yorum 4
Yorumlar
-
Takdiri ilahi, mucize bu olsa gerek ne kadar acı olsada06-10-2009 10:04 BURCUAY tarafından yazıldı
-
O "tercihler" bir yerlere çörekleniyor...
Ve bir gün bir başka kişisel tercihin sebebi oluyor.
06-10-2009 10:10 Şua tarafından yazıldı -
UZANAN ELLERİ YA DA SUYA BIRAKANLARI ASLA UNUTMUYORUZ.....
ÇOK GÜZEL PAYLAŞIM.06-10-2009 19:05 manisalı tarafından yazıldı 
-
Harika bir yazi emegine saglik
06-10-2009 20:46 _cesminaz_ tarafından yazıldı
Toplam Trackback 0
